จดหมายจากนักโทษประหารชีวิต ที่พ่อแม่ที่รักลูกมากควรอ่าน ….

เจ้าหน้าที่เรือนจำนำนักโทษประหารคนหนึ่งเข้าสู่แดนประหาร ได้ถามความปรารถนาของเขาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่เขาจะถูกนำตัวไปนั่งเก้าอี้ไฟฟ้า เขาขอเพียงปากกาและกระดาษหนึ่งแผ่น มีใจความว่า…

คุณแม่ครับ ถ้ากฎหมายมีความยุติธรรมในวันนี้ แม่คงต้องมานั่งใกล้ติดกับผม เพื่อรอการประหารด้วยเก้าอี้ไฟฟ้าด้วยกัน แต่เนื่องจากกฎหมายไม่มีความยุติธรรม ผมจึงถูกตัดสินว่ามีความผิด(คนเดียว)ที่เราได้กระทำร่วมกัน

แม่จำได้มั๊ยว่ามันเริ่มต้นมาอย่างไร แม่จำตอนผมอายุ 3 ขวบ ตอนที่ผมได้ขโมยขนมของพี่ชายได้มั๊ย แม่ไม่ได้ห้ามและไม่ได้สอนผมในสิ่งที่ถูกต้อง แม่คงจำได้ดี เมื่อผมอายุได้ 5 ขวบ ผมได้ขโมยของเล่นจากเพื่อนบ้าน แล้วซ่อนไว้ในบ้าน แม่ก็ไม่พูดว่าอะไร แม่จำได้มั๊ย ตอนที่ผมอายุ 12 ปี ผมได้ซ่อนเก็บลูกบอลของญาติเราไว้ในโรงรถ ตอนที่เขามาเล่นกับเราที่บ้าน

และแม่บอกว่าแม่เห็นมัน ใช่ผมรู้ว่าแม่เห็น แม่จำวันที่ผมถูกไล่ออกจากโรงเรียนเมื่อผมอายุ 15 ปีได้มั๊ย? พ่อต้องการสั่งสอนลงโทษผม แต่แม่ห้ามไว้ และในวันนั้นเอง แม่ได้ทะเลาะกับพ่อเรื่องนี้ เพราะแม่ต้องการปกป้องผม แม่บอกว่าผมยังเด็กอยู่ แม่พูดว่าครูอาจเข้าใจผิดก็ได้ ที่บอกว่าผมไม่ได้เข้าเรียน แม่ปกป้องผม แม่บอกว่าผมไม่ผิด ทั้งที่แม่รู้ว่าผมผิด แม่คงจำได้ดี

ตอนที่แม่เห็นผมขโมยจักรยานเพื่อนบ้านของเรา ตอนผมอายุ 17 แต่แม่ก็ปิดปากเงียบ เมื่อผมได้นำจักรยานไปขาย แต่แม่เป็นแม่ที่เงียบ แม่รักผมมาก ใช่แม่รักผม แต่แม่ไม่เคยสอนและไม่เคยห้ามผม และแม่ปล่อยให้ผมทำผิดเรื่อยๆจนทำให้ผมเสียคน นั่นคือ วิธีที่มันเริ่มต้นขึ้น

และมันเป็นการพอกพูนนิสัยเลวๆอย่างช้า ๆ จนมาถึงวันนี้ เมื่อผมถูกนั่งเก้าอี้ไฟฟ้าในฐานความผิดปล้นธนาคารและทำสิ่งที่ชั่วช้ามาก ผมยังเด็กมาก ผมแค่ต้องการคำแนะนำที่ดีที่ถูกต้องจากแม่เท่านั้น ขณะที่แม่กำลังอ่านจดหมายฉบับนี้ ผมคงตายจากไปแล้ว

ขอแสดงความนับถือ
ลูกชายที่รักของแม่อย่างแท้จริง

.. คนไทยก็มีมาก ที่พ่อแม่สอนลูกให้เป็นโจร(ทางอ้อม) เป็นพ่อแม่รังแกฉัน ..

 

จาก FwLine

 

Spread the love
Top